عمري خطاب كردند ناخورده مست ما را
آويختند چون تاك از داربست ما را
آيينه وار بوديم همراز سينه صافان
آن آهنين دل آمد در هم شكست ما را
دل بسته شرار آن آتشين نگاهيم
بگذار تا بنامند آتش پرست ما را
دزدانه تا كي و چند،اين پرده را برانداز
بگذار تا ببينند ساغر به دست ما را
بي حد زدند ما را،از حد گذشته بوديم
شاديم از آنكه ديدند هوشيار و مست ما را

چو تاك اشك فشاندي،شراب از آب درآمد
عرق به گونه نشاندي،گلالب از آب درآمد
هزار خوشه خوشرنگ و ناب در خم خامي

به قصد خير فشرديم و آب از آب درآمد
كنون كه قصد اقامت در اين سراي فكندي
عمارت دل ما هم سراب از آب درآمد
به زير سايه مذموم گيسوان سياهت
هر آنچه شعر سروديم،ناب از آب درآمد
تمام عمر سروديم در هواي تهمتن
دريغ و درد كه افراسياب از آب درآمد

الزامات جاری در قوانین طبیعی که گاهی ما انرا تنازع برای بقا می نامیم , میتوان قابل تزریق به مجموعه انسانی باشد.انجاست که معنای واقعی بقا شکل میگیرد.

نیل به ایده ال ها قبل از انکه نیازمند تلاش باشد به یک برنامه منسجم نیازمند است.انجا که عقاب در بالاترین نقطه برای زندگی دوباره بدنبال یک تغییر دردناک است,میتوان گفت هر سیستم در حال تنفس ,خواه وجود خارجی داشته باشد یا نه باید در پی تحول باشد وانهم تنها معطوف به روزمرگی ها نیست و گاه به قیمت ادامه زندگی است.

یک راه هرچند هم راست باشد,انکار بی عیب و نقص بودن ان قابل قبول نیست.تنفس از عقاب زمانی گرفته می شود که دیگر نوک خود را عوض نکند.

 انروز برایم شروعی مزاح آلود بود اما اعتراف میکنم لذت انتهایی بی نظیر بود..

نوازش ها به چشم خویش دیدم

سخن ها چون عسل من می شنیدم

ولیکن دلنوازی به ز دوستان

به جانم غیر مادر من ندیدم

زندگی؟؟؟

زندگی اب دادن به زمین,زدن بیل,کلنگی به زمین

زندگی شرشراب,خش خش برگ,وزوز باد

زندگی کپسول وقرص و کتاب

زندگی همین حال شماست

زندگی وام و حقوق زورکی

زندگی درد وغمای کودکی

زندگی مست و خمارعشقکی

زندگی,های زندگی,مسخره ای,مسخره ای!!

به نظر زندگی طولانی است

به نظرعشق فقط شب بازی است

به نظر"پنجره"ها فولادی است

خبر از شستن چشم ها نیست

جور دیگرباید دید در کار نیست

زندگی جذر همین فاصله هاست

زندگی حرکت ثانیه هاست

زندگی فرصت مختصری است

مثل یک شربت گرم,,,,,,,,,کنارش عشق مثل یک قطعه یخ

تازه ها شنیده ام می گویند

زندگی را با عشق نوش جان باید کرد

من : الف.ب..پ..شروع شد.نسيم شبانه تا دل صبح دوباره دستهايم را برروي كاغذ نوازش

ميدهد.دوباره تقليد از انشتين ها .. ولي اين بار براي ..پوچ... نوشتن.

گوش كن!! :بانوي موسيقي و گل شاه پري رنگين كمون

تو: ... ايست.....

داري لطافت زيادي به خرج ميدي،حواست هس؟مگه نشنيدي:زلف بر باد مده تا ندهي بر بادم!

من: پيچك دست از پنجره كوچك آرزوهايم بكش.امشب الفباي درونم م.اميد رابه مهماني گرفته.

در پشت ستون هاي همان كلمه كليشه اي -- سربه فلك كشيده --فردوسي، در لابه لاي آن علف هاي هرزه نيم بيدار،ضخامتي آهكي اخو ان را بالا كشيده.در پشت همه شلوغي هاي توس، دست هاي چروكيده پيرمرد است كه با يك ليوان آب نوازشي بر زمستان ميكشد،وچشمان اشك آلودش به دنبال ارغنوني ديگر است.

تو: خوبه ! ولي يه مقدار سرعتت زياده ...

من: يادته...؟پسرك ..با يه شال...

گاهی حتی فرصت نمی شود به گذشته بازگشت.